Skrifstofufólk

Sóli lét eins og Albertína hefði bara rétt brugðið sér frá augnablik og væri nú komin aftur. Ekki eins og þau hefðu ekki sést í marga mánuði. Albertína lét sér hvergi bregða. Hún var vön stóra bróður og kenjum hans. Gleðin yfir að hafa fundið hann var nánast óbærileg. Albertína horfði á flatskjáinn sem Sóli starði inn í. Óskiljanlegar tölur mjökuðu sér niður hann í löngum runum. Eins og járnsmiðir að rúlla sér á hlið niður brekku.
– Hvaða rugl er þetta? hvíslaði Albertína inn í eyrað á honum. Hvað ertu að gera hérna stóri bróðir?
– Vinna, sagði Sóli kæruleysislega. En þú? Hvað ert þú að gera hér?
– Ég er að bjarga heiminum, sagði Albertína án þess að hika.
– Hah! Gerirðu þér einhverja grein fyrir hvað það hljómar asnalega?